تغییر برند ایران آنکارا به نیلگام

تماشای کانگروها در جاده ی گریت اوشن استرالیا

۲۸ اردیبهشت ۱۳۹۶

راننده همان طور که کانگوروها را با دقت تماشا می کرد، لاستیک های خودرو اش را در جنگل های انبوه استوایی، جوامعی که لب اقیانوس زندگی می کنند و یا کنار اقیانوس خروشان جنوبی ساکن هستند پیش می برد. تنها چند کیلومتر وارد یکی از خیره کننده ترین جاده های دنیا شده بودیم اما می دیدم با هر چرخش، مناظر خیره کننده تری پیش چشمانم ظاهر می شود که با آن یکی فرق دارد.
به شوخی گفتم: «آیا وجود کانگوروها برای راننده ها خطر محسوب می شود؟» چون دو روز قبلش از اولین برخورد رو در رویم با این جانور بومی استرالیایی لذت برده بودم، زیاد حوصله نداشتم با یکیشان جست و خیز کنم و بالا پایین بپرم. «نه. مخصوصا نه این اطراف. باید مراقب خرس های کیسه دار، به ویژه شب ها باشیم. جاده آسفالته بعد از غروب هم گرم می ماند و خرس های کیسه دار از گرمایش خوششان می آید.»
درست دویست متر بعد از طاق شب تابی که شروع جاده بزرگ اقیانوسی را نشان می داد، به تابلو زرد رنگ هشداری برخوردیم که خطر برخورد با جانوارن کسیه دار را هشدار می داد. مایک ادامه داد: «این بیشتر به خاطر ایمنی خودتان است نه آن حیوانات. اگر به یکی از آن ها بخورید ماشینتان داغان می شود.»
در فاصله یک ساعته با خودرو در جنوب غرب ملبورن استرالیا، در ایالت ویکتوریا، جاده بزرگ اقیانوسی یکی از خیره کننده ترین جاده های ساحلی است. این مسیر که به امتداد ۱۵۰ مایل بین شهرهای وارنامبول (Warrnambool) و تورکوای (Torquay) قرار دارد، فقط چهره زیبای گردش گری در استرالیا نیست. بلکه بزرگ ترین بزرگداشت جنگ است.
پروژه ساخت جاده در امتداد ساحل که زمانی فقط با کشتی یا از انبوه بوته ها قابل دسترسی بود، توسط دولت محلی آغاز شد تا به خدمات چی هایی که از جنگ جهانی اول بازگشته بودند، شغلی داده شود. ساخت جاده ۲۰ سال طول کشید و حوالی سال ۱۹۳۲ تکمیل شد و به استرالیایی هایی تقدیم شد که جانشان را طی جنگ از دست داده بودند.
در جاده، موج سوارها را می شد دید که روی موج ها می لغزند. یک لحظه هیجان، کسانی که توانستند خود را تا می توانند به لبه موج شکن برسانند را به خودرو ما نزدیک کرد. بقیه که گویا تازه کار تر بودند همان طور روی شکم روی تخته موج سواری دراز کشیده بودند یا زیر تخته شان ناپدید شدند و فقط علایم دست و پا زدنشان کنار تخته موج سواریشان معلوم بود و پایشان زیر آب.
جاده بزرگ اقیانوسی وقتی به لبه پرتگاه ها می رسد به داخل خشکی کشیده می شود تا از اصطکاک جلوگیری شود. این دور شدن های موقتی از ساحل شما را وارد جنگل های استوایی می کند که درختان در هم تنیده دیواره های الواریشان هویداست و همین طور که با چشمت پیچ و خم جاده را دنبال می کنی، سخت می توانی از لابلایشان نگاهی به اطراف بیندازی. خودروهایی که از روبه رو می آیند فقط نشانی از رفت و آمد مختصر آن طرف جاده را می بینند. راه حلی که استرالیایی ها اندیشیدند این است که از صدای بوق و چراغ نور بالا به جای کم کردن سرعتشان استفاده کنند.
مواردی که در استرالیا نباید از آن ها غافل شد
بعد از چند ساعت رانندگی بیشتر و نصف مسیر در پرسلی را برگشتن (مایک طرفدار پر و پا قرص نشان دادن کوتاه ترین راه است) به معروف ترین جاذبه جاده رسیدیم: ۱۲ فرستاده (twelve Apostles ). این که از ۱۲ تایشان فقط ۸ تا سرپا هستند خیلی شگفت آور است. پشته های زرد روشن از جنس سنگ آهک که از داخل اقیانوس خروشان زیر پا به صورت طبقه ای بیرون زده اند و ۴۵ متر ارتفاع دارند. سکوی مشاهده برای توریست ها هم در انتهای شرقی پر از مسافر است؛ با این که سر راهمان خودروهای کمی برایمان بوق ممتد زدند.
همان طور که موج های بزرگ که تا ۳۵۰ کیلومتری فضای باز اقیانوسی قطب جنوب را به تصویر می کشند، به صخره زیر پا برخورد می کنند، مانند فشفشه بالا می آیند و آن ها که برای گرفتن عکس ژست گرفته اند را خیس آب می کنند. همین کار باعث می شود زمان بندی اشتباهشان عکسی برای خندیدن را ثبت کند.
خورشید آرام آرام پشت صخره های غول پیکر گم می شد و نور قرمز ملایمی بر صخره های زرد رنگ اطراف، سنگ های آهکی و دریای آبی زیر پا می پاشید؛ وقتش رسیده بود که بازگردیم. سریع سوار خودرو شدیم، صدای آهنگ «Heartbreak Hotel» را زیادتر کردیم و به سمت خانه راه افتادیم. پای برگشت در مسیری گذاشتیم که نمی شد فراموش کرد و در طول راه هشیار بودیم به یکی از آن خرس های کیسه دار برنخوریم.
دسته بندی :استرالیا