تغییر برند ایران آنکارا به نیلگام

بازدید از دیدنی های اتریش

۴ خرداد ۱۳۹۶
بازدید از دیدنی های اتریش

قبلا فکر می کردم فقط هنرپیشه ها در تولیدات Sound of Music شلوارک چرمی می پوشند اما وقتی برای صبحانه در هتل ادل ویس و گورگل (Hotel Edelweiss & Gurgl) در روستای منطقه تیرولی اوبرگورگل (Obergurgl) به سر می بردم، فهمیدم اشتباه می کنم.
کنار من مردی نشسته بود که کمربند چرمی کوتاهی با جا فشنگی داشت و یک لیوان پر از شیرین گندمک صبحانه جلویش بود.
جالب این که تنها هم بود.
کوه نوردان دیگری هم که آماده صعود به یکی از ۲۱ قله ۳۰۰۰ متری دره اوتزتال (Otztal) می شدند، جلیقه های های بادگیر و کفش های گورتکس (GORE-TEX) به پا داشتند که متناسب تر بود.
اما این نوع پوشش به یادم می اندازد که کوه نوردی مثل این نوع شلوارک پوشیدن و مثل جولی آندروز خواندن که: «تپه ها جان دارند» اصلا متعلق به اتریش است.
و اگر قصد دارید به هزاران کوه نوردی بپیوندید که در ماه های مطلوب برای کوه نوردی خود را غرق زیبایی آلپ می کنند، جایش همین جاست.
همان طور که سوار تله کابین هوخ موت (Hohe Mut) رو به بالا حرکت می کنم، دهکده در نظرم کوچک و کوچک تر می شود و قله های دندانه دار کوه جلوی چشمم پدیدار می شوند.
این کوه های ابر پیچ شده، مثل حلقه های دودی هستند که از سیگار بیرون می آیند.
همان طور که گله های گوسفندان و گله های خاکستری رنگ کارتونی شکل بر روی انبوه علف ها حرکت می کنند و صدای زنگوله های آهنی شان در دره می پیچد، پیش خودم فکر می کنم «به جان خودم می شنوم دارند نت های موسیقی ایجاد می کنند: دو-ره-می».
مسیری را انتخاب می کنم که در امتداد برکه ای شیری-خاکستری از آب ذوب شده یک یخچال قرار دارد و شیب آن به گل های ستاره ای شکل مخملی و آبی کوچکی می رسد.
به خاطر رو ی هم آمدن ارتفاع و آمادگی بدنی کم من، سرعت ضربان قلبم از سرعت مجاز اتوبان هم فراتر رفته و مجبور می شوم چوب دستی بانوی زیبایی را از او بقاپم.
اما هنگامی که قلبم آرام می گیرد، اوضاع کاملا متفاوت می شود.
یخچال گایس برگر فرنر (Gaisbergerferner)که زیر نور آفتاب به رنگ آبی یخی دیده می شود، از دهانه کوه های هوخ فرست (Hochfirst) و لیبنرزپیش (Liebenerspitze) بیرون می ریزد.
به محض این که منظره روبرویم قرار می گیرد، ناگهان فکر می کنم به اندازه گل های آلپی که سر راهم از آن ها گذشته ام، کوچک و بی اهمیت هستم.
سفرم در رستوران هوخ موت آلم (Hohe Mut Alm) تمام می شود.
این رستوران را که مثل یک نان زنجبیلی غول پیکر پر شده با پوست گوسفند ساخته اند و مطمئنم زمستان ها تماشایی است. اما نمای فضای باز از تراس تابستانی، شاهکار است؛ قلم موی طبیعت اینجا معجزه کرده است.
وقتی به هتل ادل ویس و گورگل برمی گردم، پاهای ناتوانم فریاد می کشند که سونا می خواهند اما هنوز راه در پیش دارم.
با این که قرار نیست حالاحالاها یکی از آن شلوارک ها را بخرم، اما کوه نوردی در تابستان سنت اتریشی است که دوست دارم در آینده پیرو آن شوم.
دسته بندی :اتریش

نظرات